Ein allra mikilvægasta auðlind Íslands er orkan sem verður til úr fallvötnum landsins og jarðvarma. Ódýr og örugg orka hefur stutt við heimilin og gert Íslandi kleift að byggja upp samfélag þar sem lífsgæði eru meðal þeirra mestu sem þekkjast. Ísland er í fyrsta sæti á lífskjaralista Sameinuðu þjóðanna. Þetta er ekki sjálfgefið. Í veröld þar sem afar erfitt er að tryggja orkuöryggi þjóða og samkeppni um auðlindir vex sífellt, skiptir öllu máli að Ísland hafi full yfirráð yfir sínum auðlindum. Orkuauðlindir okkar eru sérstaklega eftirsóttar vegna þess að þær eru endurnýjanlegar. Það hefur aldrei verið jafn brýnt að tryggja að orkan okkar nýtist fyrir Ísland. Við sjáum hversu hverful alþjóðamálin eru þessa dagana og því skiptir öllu að halda sjó. Gleymum því ekki að við höfum auðlindir þjóðarinnar aðeins að láni í takmarkaðan tíma, það er okkar að tryggja greitt aðgengi framtíðarkynslóða þjóðarinnar.

Aðild að Evrópusambandinu er ekki leiðin til að tryggja orkuöryggi Íslands til framtíðar.

Nauðsynlegt er að ríkisstjórnin kynni nýtt verklag og beiti verðbólgusíu á allar stærri ákvarðanir sínar næstu mánuði. Spyrja verður ávallt: Mun þessi aðgerð draga úr verðbólgu eða auka hana? Þetta á jafnt við um gjaldskrár, útgjaldaákvarðanir, ný lög og nýjar reglugerðir og skuldbindingar ríkissjóðs.

Við eigum auðlindir Íslands ekki aðeins fyrir okkur sjálf. Við höfum þær í vörslu fyrir komandi kynslóðir. Okkar skylda er að verja þær. Að standa vörð um full yfirráð þjóðarinnar er ekki einangrunarstefna. Það er heilbrigð skynsemi, ábyrg afstaða og skylda við framtíð landsins.

Ísland er ekki til sölu.

Boðuð þjóðaratkvæðagreiðsla um aðlögunarviðræður Íslands að Evrópusambandinu er eitt stærsta hagsmunamál sem komið hefur á dagskrá þjóðmálaumræðunnar um langa hríð. Um það getur fólk haft ólíkar skoðanir. Sumir sjá í slíku ferli tækifæri meðan aðrir telja meiri skynsemi felast í því að standa utan Evrópusambandsins. Það er afstaða Framsóknar. Ástæðan er sú að EES-samningurinn veitir okkur þann aðgang að innri markaði ESB, sem þjóðin þarf á að halda. Á sama tíma höfum við fullt forræði yfir auðlindum okkar. En hvaða afstöðu sem fólk hefur, hljótum við þó öll að geta verið sammála um eitt: Að auðlindir Íslands eru ekki til sölu.

Þegar stjórnvöld senda óljós skilaboð um efnahagsmálin getur það aukið óvissu og haft áhrif á ákvarðanir fyrirtækja, fjárfesta og launafólks. Í litlu opnu hagkerfi getur slík óvissa haft umtalsverð áhrif. Þess vegna skiptir máli að stjórnvöld hafi skýra sýn á hvaða verkefni eru brýnust.

Verkefnið fram undan er tvíþætt: að draga úr verðbólgu og efla vinnumarkaðinn. Það krefst skýrrar forgangsröðunar. Til að ná niður verðbólgu verðum við að hemja hraða útgjaldaaukningu hins opinbera, huga að hagkvæmni og tryggja að hver króna nýtist betur. Hins vegar er það svo að efnahagslegur stöðugleiki næst ekki með því að kæfa atvinnulífið. Við þurfum að minnka álögur á heimili og fyrirtæki, einfalda regluverk og auka fyrirsjáanleika, sérstaklega fyrir lítil og meðalstór fyrirtæki. Skattaumhverfi á að vera sanngjarnt og stuðla að verðmætasköpun í íslensku samfélagi en ekki letjandi. Samhliða þarf virka stefnu til að viðhalda þekkingu þeirra sem eru tímabundið utan vinnumarkaðarins.